Ο Ερημίτης και η ερημίτισσα

Κάπου στη δυτική πλευρά των Παξών, το 2008, εξαιτίας ενός σεισμού, κατέρρευσε ένας βράχος. Μόλις 3-4 χρόνια μετά την κατολίσθηση, τα κύματα είχαν ήδη σχηματίσει μια παραμυθένια παραλία, τον Ερημίτη. Άσπρα βότσαλα, γαλάζια, θειούχα νερά με ιαματικές ιδιότητες και με μια σπάνια θολότητα που θυμίζει πειράματα χημείας, θάμνοι και κίτρινα λουλούδια, δίπλα σε επιβλητικούς γκρεμούς και ένα σωρό από θραύσματα του βράχου που έπεσε. Και με λίγη τύχη, όλα αυτά όλα δικά σου για ώρες.

Erimitis3Erimitis9Erimitis13

Είχα κανονίσει να έρθω με καίκι να κλείσω εδώ τα 40, αλλά τη μέρα εκείνη είχε αέρα και η παραλία ήταν απρόσιτη, οπότε ήρθα την επομένη μόνη μου. Πήρα το λεωφορείο από το Γάιο και σταμάτησα στο χωριό Μαγαζιά. 400μ πριν τον οικισμό ξεκινάει ένας χωματόδρομος 1.5χμ περίπου (το τελευταίο κομμάτι το έχουν ασφαλτοστρώσει αλλά είναι πολύ απότομο). Ακολουθεί ένα δύσβατο και ψιλοεπικίνδυνο κομμάτι 200μ, με 300 σκαλοπάτια και η πρόσβαση στην παραλία γίνεται από βράχια, τα οποία σε ένα σημείο δε φαίνονται και πολύ σταθερά. Ευχάριστη διαδρομή και μέσα στο πράσινο, αλλά διαρκεί συνολικά 45 λεπτά περίπου και θέλει προσοχή. Γι αυτό το λόγο και ίσως επειδή ήταν Ιούνιος ακόμα (αν και τριήμερο Αγίου Πνεύματος), δεν υπήρχε κανείς εκεί, εκτός από 2 Γάλλους που εμφανίστηκαν για λίγα λεπτά και έναν τύπο σε ένα ταχύπλοο που πέρασε, αλλά δε σταμάτησε.

Erimitis20Erimitis23

Ο Ερημίτης είναι γνωστός για το υπέροχο ηλιοβασίλεμά του και τα χρώματα που δίνει στους βράχους! Ήθελα να περιμένω να το δω αυτό και είχα κλείσει ένα ταξί να έρθει να με πάρει το βράδυ από τα Μαγαζιά. Δεν είχα εφοδιαστεί όμως με τρόφιμα και αρκετό νερό γιατί νόμιζα ότι κατεβαίνοντας θα έβρισκα κάποιο ανοιχτό cafe και αναγκάστηκα τελικά να φύγω νωρίτερα. Δυστυχώς δεν το είδα ποτέ αυτό το ηλιοβασίλεμα, γιατί την επόμενη μέρα που ήταν και η τελευταία μου στο νησί, ο ουρανός ήταν μαύρος 😦

Η ανηφόρα της επιστροφής σε συνδυασμό με τον δυνατό ήλιο και την αφόρητη ζέστη ήταν τόσο δύσκολη που μου έκοβε κυριολεκτικά την ανάσα. Σταματούσα καθε λίγα βήματα, νόμιζα ότι δε θα φτάσω ποτέ και ήθελα να βάλω τα κλάματα. Ποτέ μην ανέβετε αυτή την ανηφόρα με τα πόδια μέσα στο μεσημέρι!!! Ποτε! Αφού είχα λιώσει ανεβαίνοντας την περισσότερη απόσταση και το πιο απότομο κομμάτι, εμφανίστηκε από το πουθενά ένα Jeep με ένα ζευγάρι Άγγλων και με μάζεψε :-). Θυμάμαι ότι ήταν πολύ ανήσυχοι για τα αποτελέσματα του επερχόμενου δημοψηφίσματος για Brexit.

Με άφησαν στα Μαγαζιά, έκανα μια βόλτα στο χωριό και στη συνέχεια κάθισα σε ένα καφενείο πάνω στο δρόμο, όπου τα λέγαμε για καμιά ώρα με την ιδιοκτήτρια και άλλους θαμώνες, όταν το τελευταίο λεωφορείο για Γάιο πέρασε από μπροστά μας, 10 λεπτά πριν την προγραμματισμένη ώρα. Είπα να καλέσω ταξί, αλλά μου είπαν θα έβρισκα πιο εύκολα στο δρόμο…έλα όμως που δε βρήκα και είχα μείνει και από μπαταρία και περπάτησα άλλα 4,5χμ μέχρι το Γάιο. Αλλά χαλάλι του…

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s