24 τρελές ώρες στο νομό Χανίων. Ένα loop trip μέσα από το Φαράγγι της Σαμαριάς

Έχω βρεθεί στο νομό Χανίων αρκετές φορές και ψηνόμουν να διασχίσω το φαράγγι της Σαμαριάς, αλλά είτε δε μπορούσα να πείσω κανέναν να με ακολουθήσει, είτε ξεμυαλιζόμουν από Ενετικό λιμάνι, Φαλάσαρνα, Μπάλο, Ελαφονήσι και Παλαιόχωρα και δε μου έμενε χρόνος.

Πέρσι βρέθηκα πάλι Κρήτη για μια κοινωνική υποχρέωση, ένα reunion και μια επίσκεψη σε φίλη Κρητικιά και είπα δε μπορεί…κάποιον θα τραβήξω έστω και με το ζόρι…Απέτυχα και πάλι, αλλά αυτή τη φορά αποφάσισα να το διασχίσω χωρίς παρέα και μάλιστα μετά από ένα φορτωμένο εξαήμερο στους άλλους 3 νομούς, που με είχε ψιλοδιαλύσει!

Έφτασα μετά τα μεσάνυχτα στο ξενοδοχείο στα Χανιά και σε λιγότερο από 24 ώρες αναχωρούσε η πτήση μου για Αθήνα. Κάτι να κάνω μπάνιο και να ετοιμάσω τη βαλίτσα για check-out, κάτι η υπερένταση και η πείνα, κοιμήθηκα μόλις 3 ώρες για να είμαι στις 06:00 στο σταθμό των ΚΤΕΛ να προλάβω το πρώτο λεωφορείο για Ομαλό.

Δε ξέρω πώς ήταν η διαδρομή γιατί κοιμόμουν. Φτάσαμε πριν τις 07:30 και πήρα πρωινό στο cafe πριν την είσοδο, γιατί ακόμα και 6 Αυγούστου σε υψόμετρο 1220-1250 μέτρων τόσο πρωί έχει κρύο, και γιατί ακόμα νύσταζα και πεινούσα.

Στην είσοδο στο Ξυλόσκαλο μαζί με το εισιτήριο που ακόμα δε μπορώ να πιστέψω οτι κοστίζει μόνο 5 Ευρώ, μας έδωσαν και ένα έντυπο με τους σταθμούς ξεκούρασης, τις αποστάσεις μεταξύ τους και άλλες πληροφορίες. Υπήρχε και σήμανση μέσα στο φαράγγι, οπότε είχες μια ιδέα για το πού βρίσκεσαι κάθε στιγμή.

Υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες από όλη τη διαδρομή θα βρείτε εδώ.

Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής από το Ξυλόσκαλο ως το Νερούτσικο είναι 1.7χμ και θεωρείται δύσκολο γιατί είναι κατηφορικό και έχει πέτρες που γλιστράνε. Προσωπικά δε με δυσκόλεψε, ίσως επειδή ήταν η αρχή, είχε σκιά και χαμηλές θερμοκρασίες ακόμη.

Στο Νερούτσικο έχει παγκάκια, νερό και WC. Το μονοπάτι μέχρι τον επόμενο σταθμό, τη Ρίζα Συκιάς , είναι 1.1χμ και επίσης κατηφορικό (αν και με μικρότερη κλίση), με πέτρες. Είναι όμως ακόμα νωρίς και έχω πάθει πλάκα με ό,τι έχω δει ως τώρα και δε μασάω…

Στη Ρίζα Συκιάς έχει επίσης νερό και WC και εδώ είναι η πρώτη μου απογοήτευση (και η μόνη αρνητική εντύπωση) γιατί τα WC είναι πραγματικά πάρα πολύ βρώμικα, παρόλο που ακόμα δεν έχει περάσει αρκετός κόσμος και παρόλο που υπάρχει αρκετό προσωπικό μέσα στο Πάρκο.

Ευτυχώς περπατάω ακόμα υπό σκιά και οι εικόνες που ξετυλίγονται μπροστά μου στα επόμενα 900μ ως τον Άγιο Νικόλαο και τα Κρι-κρι μου αποσπούν την προσοχή.

Στον Άγιο Νικόλαο υπήρχε ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Τώρα θα βρεις ένα εκκλησάκι, παγκάκια, νερό και άθλιες τουαλέτες. Το νερό παντού μέσα στο Δρυμό είναι από πηγές τον Λευκών Ορέων, κρυστάλλινο και με ωραία γεύση (το εμφιαλωμένο νερό από την περιοχή είναι πολυβραβευμένο για την ποιότητα του), αλλά παρόλη τη δίψα μου γεμίζω το μπουκάλι να πιω αργότερα 🙂

Είχα διαβάσει ότι θες 4-8 ώρες να διασχίσεις το φαράγγι. Εγώ είμαι εδώ ήδη πάνω απο 2 ώρες και έχω κάνει λίγο παραπάνω από το 1/4 της διαδρομής…είμαι από τους αργούς!

Η επόμενη στάση ονομάζεται Βρύση και απέχει 900μ από τον Άγιο Νικόλαο. Από εδώ και στο εξής θα συναντήσετε αρκετές φορές και το ποτάμι.

Ούτε στη Βρύση ούτε στο Πρινάρι, 1.3χμ μετά, έχει WC και τα πόδια μου έχουν αρχίσει να με ενοχλούνε αισθητά…όμως το δέος και η πληρότητα που αισθάνομαι με αποζημιώνουν και με το παραπάνω.

Samaria40

Στα επόμενα 1.2χμ μέχρι το χωριό της Σαμαριάς ήμουν ήδη ένα με τη φύση και ευτυχισμένη :-).

Το τοπίο απίστευτο και τα Κρι-κρι, τα οποία ζούνε μόνο εδώ στο Φαράγγι και στα Λευκά Όρη, καθώς και σε τρία νησάκια κοντά στην Κρήτη, απόλυτα εξοικοιωμένα με τους τουρίστες και τις κάμερες 🙂

Το χωριό της Σαμαριάς (που έδωσε το όνομά του στο Φαράγγι) είναι αμέσως αριστερά του γεφυριού που βλέπετε πάνω, στη μέση της διαδρομής μέχρι την Αγία Ρούμελη. Ο οικισμός είναι εγκαταλελειμμένος από τότε που η περιοχή χαρακτηρίστηκε Δρυμός και τώρα κατοικούν εκεί μόνο οι φύλακες του Πάρκου. Είναι ο μεγαλύτερος σταθμός ξεκούρασης, με παγκάκια και τραπέζια στη σκιά, νερό και πρώτες βοήθειες. Έκανα στάση να ξεκουράσω τα πόδια μου, γνωρίσα καλό κόσμο, έφαγα το τελευταίο μου σνακ και παρακάλεσα και ένα φύλακα να καθαρίσει τις τουαλέτες.

Το υπόλοιπο της διαδρομής ως την Πέρδικα (1.1χμ, μόνο νερό) και Χριστό (2.2χμ, νερό και τουαλέτες) είναι κατά τη γνώμη μου το ομορφότερο κομμάτι της διαδρομής. Το κλίμα είναι βέβαια περισσότερο ξηρό, εκτίθεσαι πολύ στον ήλιο, η βλάστηση λιγοστεύει και περπατάς αρκετά πάνω σε πέτρες.

Ίσως να ήταν η κούραση, ίσως η πείνα και η ζέστη που είχε γίνει αφόρητη, ίσως ήμουν ήδη πλήρης απο όσα είχα ήδη δει…τα τελευταία 2.8χμ μέχρι την έξοδο του φαραγγιού δε θυμάμαι να με συγκίνησαν ιδιαίτερα.. Περπατούσα πολύ γρήγορα και άρχισα να σκέφτομαι έναν πρώην συνάδελφο Βρετανό που είχε πάθει έμφραγμα εδώ και τον μάζεψαν ευτυχώς έγκαιρα με ελικόπτερο.

Σε αυτό κομμάτι βρίσκεται και το στενότερο και γνωστότερο σημείο του φαραγγιού, οι Πόρτες ή Σιδερόπορτες, με πλάτος μόλις 3-4μ και ύψος πάνω από 300μ.

Εξαντλημένη έφτασα στην έξοδο, όπου με περίμεναν 2 εκπλήξεις: το κιόσκι με τα χάμπουργκερ (το πιο well-deserved βρώμικο που έχω φάει ποτέ) και το βανάκι που σε μεταφέρει 2χμ ως την Αγία Ρούμελη.

Έβγαλα εισιτήριο για το πλοίο και άραξα σε μία απο τις καφετέριες μπροστά στην παραλία, που συνήθως δεν κάνω γιατί είμαι εναντίον της “καταπάτησης” των ακτών. Έκανα μια εξαίρεση γιατί δεν είχα πετσέτα μαζί μου και γιατί επιτρέπουν στους πελάτες τους τη χρήση της ντουζιέρας και αποδυτηρίων.

Συμπαθητικό το χωριό και ωραία παραλία αν και απογοητευτική σε σχέση με φώτο που είχα δει από την εποχή που η παραλία ήταν ακόμα ελεύθερη από ξαπλώστρες. Μετά από βουτιές στα κρυστάλλινα νερά του Λυβικού Πελάγους, λίγο ύπνο και μπάνιο με κάτι δείγματα που είχα προνοήσει να πάρω από το ξενοδοχείο, αναχώρησα με το τελευταίο πλοίο των 17:30 για Σφακιά. Τέλεια διαδρομή μέσω Λουτρού, με θέα την άγρια ομορφιά της ακτογραμμής της νότιας Κρήτης.

Πήρα το λεωφορείο για Χανιά, φτάσαμε γύρω στις 20:30, έτρεξα στο ξενοδοχείο να πάρω τη βαλίτσα για να επιστρέψω στα ΚΤΕΛ, να φάω κάτι και να πάρω το λεωφορείο των 21:30 για το αεροδρόμιο. Έκανε περίεργη διαδρομή μέσα από κάτι χωριά μέσα στη νύχτα, αλλά ευτυχώς η πτήση αναχωρούσε στις 23:20. Καθυστέρησε και αυτή και φοβόμουν οτι θα καταρρεύσω, αλλά δε μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τις όμορφες εικόνες που είχα δει νωρίτερα και το δεός που είχα αισθανθεί. Θυμήθηκα ένα από τα φιλμάκια της Conservation International, το  Julia Roberts is Mother Nature.

Υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες από όλη τη διαδρομή θα βρείτε εδώ.

Σύντομα θα βρείτε εδώ και έναν μινι οδηγό με βασικές πληροφορίες για το φαράγγι, καθώς και πρακτικές συμβουλές/tips: πότε είναι καλύτερα να πάτε, ποιά διαδρομή να κάνετε (κάποιοι κάνουν ένα μέρος της διαδρομής ή την ανάποδη, από Ρούμελη προς Ξυλόσκαλο), πού να μείνετε, πώς να πάτε κ.α

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s