Home is where the heart is

Εκτός από τα 2-3 ταξίδια το χρόνο που έχω ως μοναδικό ίσως μέσο εκτόνωσης, τα τελευταία χρόνια έρχομαι κάθε 1.5-2 μήνες και Ελλάδα.

Δε με κουράζουν οι πτήσεις, τις απολαμβάνω…είναι όλες οι μετακινήσεις πριν και μετά. Τα τρένα, το μετρό, τα λεωφορεία, αστικά και υπεραστικά. Από πόρτα σε πόρτα θα χρειαστώ συνολικά 6-9 μέσα και τουλάχιστον 9 ώρες. Μια φορά έδειξα ένα-ένα τα εισιτήρια με την ώρα επικύρωσης στον ανηψιό μου που ρωτά με παράπονο γιατί δεν έρχομαι συχνότερα αφού “2 ώρες είναι μόνο το αεροπλάνο χαζή..”

Για να περιορίζω τη ταλαιπωρία, Ι Go Light με cargo αποσκευή μόνο. Έτσι κερδίζω χρόνο σε αεροδρόμια σε check-in και παραλαβή, δε σέρνω βαλίτσες σε σταθμούς, τρένα, λεωφορεία, ασανσέρ..και αποφεύγω την έξτρα χρέωση που ισχύει εδώ και κάποια χρόνια για παράδοση αποσκευής σε ευρωπαικές πτήσεις. Έχω ένα trolley το οποίο γίνεται και backpack για να το φορτώνομαι σε σκάλες κτλ, ιδιαίτερα ελαφρύ και με λεπτά, μαλακά τοιχώματα, προκειμένου να εξοικονομώ βάρος και όγκο και να μη ξεπερνώ τα επιτρεπόμενα όρια χειραποσκευών. Παρόλα αυτά αναγκάζομαι να ταξιδεύω με τα απολύτως απαραίτητα και έχω σκορπίσει στα σπίτια όπου φιλοξενούμαι εφεδρικές μπότες, μπουφάν, πετσέτες κ.α καθώς και καλλυντικά και άλλα αντικείμενα που απαγορεύονται στην καμπίνα.

Ένα πρωί αρχές Ιανουαρίου σκεφτόμουνα ότι όλο αυτό έχει αρχίσει να με εξαντλεί…είχα λυσσάξει αυτή τη φορά. Βρισκόμουν Ελλάδα ήδη 2 μήνες, Αθήνα, Πελοπόννησο, Μακεδονία, περιφέροντας αυτό το trolley από σπίτι σε σπίτι και από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο..φορώντας δανεικές ροζ πιζάμες, μπουρνούζι και παντόφλες, ξυπνώντας από τις 06:00 γιατί η μαμά ήθελε εκείνη την ώρα να βάλει σκούπα, ο ξάδερφος να φτιάξει καφέ ή η φίλη να κάνει μπάνιο…ψάχνωντας μονίμως φορτιστές, το τσιμπιδάκι για τα φρύδια, το φαρμακευτικο σαμπουάν, μπλούζες καθαρές..αγνοώντας σε ποιό απο όλα τα σπίτια βρίσκεται το καθετί. Καπνίζοντας αφού καπνίζουν όλοι, με πόνους στο στομάχι γιατί το φαγητό μού έπεφτε βαρύ και τύψεις που είχα αλλάξει τις διατροφικές μου συνήθειες.

Ανυπομονούσα να επιστρέψω σπίτι μου, στο στρώμα μου, στα πράγματά μου, στο δικό μου μπάχαλο μόνο. Μου είχαν λείψει τα στέκια μου και η πόλη μου, που τώρα θα ήταν και χιονισμένη ❄️⛄️

Ο μικρός ξύπνησε, κατέβηκε κάτω και η ξαδέρφη μου του έδειξε το χιονισμένο τοπίο έξω, κάτι που το παιδί είχε χρόνια να δει. Τον ακούω να φωνάζει εκστασιασμένος: “ωωωω η Jo πρέπει να το δει αυτό…..έλα έλα, το έχει απλώσει!!!”

Σα να μου έριξε χαστούκι να με συνεφέρει… να μου υπενθυμίσει πως σπίτι μου δεν είναι εκεί που έχω τα ρούχα μου σε συρτάρια, όλα τα ζευγάρια μπότες που έχω αγοράσει τα τελευταία 10 χρόνια, ψυγείο με βιολογικά τρόφιμα και καλαθάκια με καλλυντικά…home is where my heart is!!

Και τη δεδομένη στιγμή, αυτό δεν ήταν 60τμ σε πολυκατοικία στην Κεντρική Ευρώπη, αλλά μια έκταση 1000άδων στρεμμάτων στην Πελοπόννησο, με ένα μόνο σπίτι στο τέλος ενός χωματόδρομου.. ΑΥΤΗ ΕΔΩ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s